Πολλά έχουν ειπωθεί και πολλά λέγονται για την κατάντια της Ελληνικής Πολιτείας, των πολιτικών της, των κάθε είδους και χρώματος πολιτικών προσώπων και θεσμών.
Δεν είναι μόνο οικονομικό το πρόβλημα της χώρας, είναι πολιτικό και κοινωνικό.
Η Δημοκρατία, ή μάλλον το κομματικό κράτος, έχει αποτύχει οικτρά και είναι απόλυτα αναγκαίο για την διάσωση, τον ορθοποδησμό του κράτους και αποκατάσταση του γοήτρου μας, η επανανακάλυψη της Δημοκρατίας.
Προτείνουμε λοιπόν τα ακόλουθα:
1. Εκλογή απ΄ευθείας του Προέδρου της Δημοκρατίας με ευρύτερες αρμοσδιότητες και 5ετή θητεία..
2. Κατάργηση των πολιτικών κομμάτων στη βουλή. Ο λαός εκλέγει αντιπροσώπους και όχι κόμματα.
3. Εκλογη του 50% των Βουλευτών με ΕΝΑ ψηφοδέλτιο επικρατείας και σύστημα πλειοψηφικό για 3ετή θητεία. Αυτοί αντιπροσωπεύουν όλους τους πολίτες και ψηφίζουν κατά συνείδηση.
4. Εκλογή του άλλου 50% από τις εκλογικές περιφέρειες με το ίδιο σύστημα και για 4 χρόνια. Αυτοί αντιπροσωπεύουν τις περιφέρειές τους και ψηφίζουν σύμφωνα με τα συμφέροντα της περιφέρειας τους και τις εντολές των περιφερειακών συμβουλίων.
5. Κατάργηση της θέσης του Πρωθυπουργού (τί δουλειά άραγε κάνει;). Ο Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου εκλέγεται από τους Υπουργούς στην πρώτη Συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Την Χώρα στις διακρατικές σχέσεις, αντιπροσωπεύει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
6. Οι Υπουργοί εκλέγονται απευθείας με 2ετή θητεία. Υποψήφιοι για κάθε υπουργείο μπορούν να είναι μόνον όσοι κατέχουν τα τεχνοκρατικά προσόντα που απαιτούν οι αρμοδιότητες του Υπουργείου.
7. Η βουλευτική ιδιότητα είναι ασυμβίβαστη με εκείνη του υπουργού.
8. Οι δικαστικοί λειτουργοί του Συμβουλίου επικρατείας, Αρείου Πάγου και του Ελεκτικού Συνεδρίου, εκλέγονται με άμεση ψηφοφορία και είναι ισόβιοι.
9. Η μισθοδοσία των Βουλευτών καταργείται και αντικαθίσταται με ωριαία αποζημίωση του χρόνου που παρίστανται στις συνεδριάσεις της Βουλής. Καταργούνται επίσης όλες οι επι μέρους παροχές, με εξαίρεση την γραμματειακή υποστήρηξη
Καταργείται η Βουλευτική ασυλία και των επαγγελματικό ασυμβίβαστο των βουλευτών.
10. Οι αρμοδιότητες της βουλής είναι η νομοθέτηση και ο κοινοβουλευτικός έλεγχος των υπουργών.
Σχέδια νόμων υποβάλλονται στην βουλή απο τους υπουργοιύς, τους βουλευτάς, αλλά και απο τους πολίτες με την προϋπόθεση της υπογραφής του νομοσχεδίου απο τουλάχισττον 100 ενεργούς πολίτες.
11. Καθιέρωση της διαδυκτιακής ψηφοφορίας με εξασφάληση του απορρήτου και αδιαβλήτου.
12. Πλήρης καταγραφή και δημοσίευση των περιουσιακών στοιχείων των πάσης φύσεως υποψηφίων και των συγγενών τους εξ αίματος μέχρι 4ου βαθμού και αγχιστείας μέχρι τρίτου και επαναξιολόγηση μετά το τέλος της θητείας των.
Tags: Πολιτική
June 5, 2011 at 5:06 pm |
Αυτή τη φορά με βρίσκεις σύμφωνο 100%. Τα μέτρα που προτείνεις είναι μέτρα που πραγματικά μπορούν να αλλάξουν την Ελλάδα, γι’ αυτό και δεν πρόκειται να εφαρμοστούν ποτέ.
Αν μου επιτρέπεις να προτείνω κι εγώ, ειδικά για τους βουλευτές, κάτι που ίσχυε στην αρχαία Αθήνα: την εκλογή τους με κλήρωση. Η κλήρωση βέβαια προϋποθέτει πως όλοι οι πολίτες είναι άξιοι να ασκήσουν εξουσία, αλλά εδώ που τα λέμε, δε νομίζω πως μια κλήρωση θα έβγαζε πολύ χειρότερους από όσους έχουμε σήμερα. Μάλλον καλύτερους θα έβγαζε.
June 6, 2011 at 2:46 am |
Αγαπητέ Θωμά, χαίρομαι που συμφωνούμε. Δεν είμαι σίγουρος για την κλήρωση, δεν μου ταιριάζει σαν δημοκρατική διαδικασία. Στην Αρχαία Αθήνα, η Δημοκρατία αφορούσε μόνον τους πολίτες και όχι όλο τον λαό, μην ξεχνάς πως η Αθηναϊκή Δημοκρατία , παρά την πρωτοποριακή για την εποχή θέση της, διατηρούσε δούλους, θεσμό ασυμβίβαστο με κάθε έννοια σημερινής Δημοκρατίας. Ο θεσμός του κλήρου, είναι μάλλον ουτοπιστικός διότι προϋποθέτει κάποια λίστα με υποψηφίους (δεν είναι δυνατόν να έχουμε κλήρο στο σύνολο του εκλογικού σώματος). Αν λοιπόν έχουμε υποψηφίους, πώς αυτοί επιλέγονται;
Θα μςε ενδιέφερε να ακούσω πως μπορεί να εφαρμοστεί αυτό πρακτικά.
June 6, 2011 at 12:50 pm |
Η κλήρωση σήμερα εφαρμόζεται πετυχημένα στην ποινική δικαιοσύνη με το θεσμό των κληρωτών ενόρκων και στη διαδικασία των εκλογών με τα μέλη των εφορευτικών επιτροπών. Και οι δύο θεσμοί λειτουργούν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Εντάξει υπάρχουν περιπτώσεις ενόρκων που έβγαλαν αποφάσεις λανθασμένες αλλά μήπως οι αποφάσεις των τακτικών δικαστών ήταν πάντα σύμφωνες με το κοινό αίσθημα περί δικαίου; (π.χ. υπόθεση Ζίμενς). Επίσης θα πει κάποιος πως είναι αρκετοί αυτοί που δεν παρουσιάζονται στις εφορευτικές επιτροπές ενώ έχουν κληρωθεί οπότε εγώ θα απαντούσα: να το πρώτο και μοναδικό κριτήριο για το ποιοι θα έπαιρναν μέρος σε μια ουτοπική κλήρωση για ανάδειξη βουλευτών: όσοι έχουν τη διάθεση, νομίζω δε χρειάζεται κανένα άλλο κριτήριο, καμία άλλη μόρφωση, φτάνει πια με τους δικηγόρους, τους γιατρούς και τις τηλεπερσόνες. Ας δούμε στη βουλή και κανένα δάσκαλο, κανένα υδραυλικό, καμιά νοικοκυρά, γιατί όχι και νταλικιέρηδες ή εργάτες. Σκέφτομαι τι τιμή θα ήταν για έναν πολίτη να κληρωθεί –μία θητεία εννοείται, ποτέ δεύτερη-, να συμμετάσχει στη βουλή, στην ψήφιση των νομοσχεδίων και στη συμμετοχή στις αποφάσεις για όλα τα σημαντικά θέματα της πατρίδας του. Να τονίσω ξανά πως μιλάω για βουλευτές, συμφωνώ μαζί σου πως πρέπει να μην αναλαμβάνουν υπουργεία, δεν προτείνω να καταργηθεί η διαδικασία των εκλογών και η ανάδειξη του κόμματος που θα κυβερνήσει τη χώρα, ας είναι ο Πρόεδρος αυτός που θα έχει τα ηνία, και σ’ αυτή την πρότασή σου δεν έχω αντίρρηση. Με τη βουλή των Ελλήνων όμως να ελέγχει την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία.
Τώρα να πω και δυο λόγια για το πώς έφτασα σε αυτή τη σκέψη. Κάθε φορά που ψηφίζω, ειδικά τα τελευταία χρόνια που επιλέγω μικρά κόμματα, με άγνωστους υποψήφιους, έχω πρόβλημα σε ποιον θα βάλω σταυρό και για να μην αδικήσω κανέναν προτιμώ να μη βάλω κανέναν σταυρό. Και τελικά ποιοι βγαίνουν πρώτοι σε σταυρούς; Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες χώρες, πάντως στην Ελλάδα βγαίνουν οι πιο γνωστοί. Είτε διασημότητες, είτε πρώην υπουργοί, είτε μαϊντανοί των καναλιών. Και είναι φυσιολογικό. Δεν μπορώ εγώ να ξέρω ποιος είναι ο πιο άξιος, ειδικά στους καινούριους. Μια κλήρωση λοιπόν λύνει το πρόβλημα.
Και επειδή κάποιοι ίσως επιμείνουν στα κριτήρια επιλογής των ατόμων που θα μπουν στην κλήρωση, ας κάνουμε ό,τι έκαναν και στην αρχαία Αθήνα όπου αποκλείονταν όχι μόνο από το δικαίωμα του εκλέγεσθαι μα και από το δικαίωμα να μιλήσουν στην εκκλησία του δήμου όσοι κακομεταχειρίστηκαν ή δε φρόντισαν τους γονείς τους, όσοι δε στρατεύτηκαν, όσοι πέταξαν την ασπίδα τους στη μάχη και όσοι κατασπατάλησαν την πατρική τους περιουσία.
Και κάτι τελευταίο: Ναι, στην αρχαία Αθήνα είχαν δούλους, αλλά κι εμείς έχουμε ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια. Το ξέρω δεν είναι το ίδιο, μα ποιος ξέρει μετά από δύο ή τρεις αιώνες, τι θα λένε τότε οι άνθρωποι για εμάς…
June 8, 2011 at 6:03 am |
Αγαπητέ Θωμά
Η κλήρωση των ενόρκων είναι ενδεδειγμένη για την απονομή δικαιοσύνης, αφού είναι δικαίωμα κάθε πολίτη να δικάζεται από τους συμπολίτες του και σε τελευταία ανάλυση, υπάρχουν και οι κατ΄επάγγελμα δικαστές στα μικτά ορκωτά, που κατά κανόνα καθοδηγούν τους ενόρκους σε ότι αφορά την ερμηνεία του Νόμου .
Συμφωνώ σε ότι αφορά την ευρύτερη επαγγελματική αντιπροσώπευση κοινοβούλιο. Ο κληρωμένος όμως βουλευτής δεν αντιπροσωπεύει παρά την θεά τύχη, άρα δεν υφίσταται δημοκρατική διαδικασία.
Αναφέρεσαι επίσης στην δημιουργία και λειτουργία κομμάτων που θα κυβερνήσουν. Εγώ αναφέρθηκα στην κατάργηση των κομμάτων μια και δεν πιστεύω πως εξυπηρετούν την Δημοκρατία. Ονειρεύομαι (και μάλλον θα μείνω στο όνειρο), δηλαδή, μια συνέλευση αντιπροσώπων, στην οποία δέν υπάρχουν κόμματα, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, αφού η Βουλή δεν κυβερνά αλλά νομοθετεί (Η κυβέρνηση εκλέγεται αυτόνομα) και ελέγχει την Κυβέρνηση. Ο κάθε υπουργός, που είναι εκλεγμένος για το συγκεκριμένο πόστο επειδή έχει προσόντα για αυτό, και όχι διότι είναι κολλητός του εκάστοτε κομματάρχη, προτείνει στην Βουλή ότι άπτεται των αρμοδιοτήτων του και εκτελεί τις αποφάσεις της.