Πάμε για Χειμώνα

Παρά τις ημέρες καλοκαιρίας που έχουμε τελευταία, ο υδράργυρος έχει πάρει καθοδοκή πορεία και μέρα με την μέρα, βλέπουμε μικρότερη την ασημένια γραμμούλα του θερμομέτρου.

Ο χειμώνας εδώ, σε αντίθεση με τις Ευρωπαϊκές χώρες, είναι κατάξερος με ανύπαρτες σχεδόν βροχές και πολύ χαμηλά ποσοστά υγρασίας ενώ αντίθετα, το καλοκαίρι είναι μία διαρκής σάουνα.

Το παράδοξο, στην χώρα της τεχνολογικής…τελειότητας, είναι το ότι οι Ιάπωνες δέν έχουν ακούσει για κεντρική θέρμανση! Έτσι, την ξερή ατμόσφαιρα του χειμώνα, έρχεται το κλιματιστικό που ξερνά ζεστό αέρα, να την κάνει κατάξερη. Σάν να μήν έφθανε αυτό, η κλασσική τυπολατρία των Ιαπώνων, βρίσκεται στο απόγειο, όταν επίσημα ανακοινώνεται απο την αρμόδια υπηρεσία του κράτους, η….έναρξη του χειμώνα (ή των άλλων εποχών ανάλογα) που σημαίνει πως ανεξάρτητα με την εξωτερική θερμοκρασία, όλα τα κτήρια που είναι προσβατά στο κοινό (Δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες, καταστήματα κ.λ.π.) και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ανάβουν θέρμανση και όλοι εμφανίζονται με χειμωνιάτικα ρούχα.

Είναι πραγματικά αστείο να βλέπεις κόσμο να κυκλοφορεί καταϊδρωμένος με πουλόβερ και μπουφάν, όταν εσύ (επίσης ιδρωμένος) κυκλοφορείς με σόρτς. ‘Αλλο ένα παράδειγμα ενός λαού που δέν αμφισβητεί την …σοφία των αρχόντων του.

Πενήντα πέντε χρόνια μέρος 5ο

Στην 10ετία του 90, η φούσκα του οικονομικού θαύματος, έσπασε και τα πρώτα συμπτώματα  φάνηκαν με την τραπεζιτική κρίση που, με την εγγύηση του κράτους, δανειοδότησε με αστρονομικά ποσα επιχειρήσεις, που με την σειρά τους επτώχευσαν, με αποτέλεσμα να πληρώση τα χρέη ο φορολογούμενος (ποιός είπε πως η ιστορία δέν επαναλαμβανεται).  Δέν νομίζω πως πρέπει εδώ να αναφερθώ αναλυτικά στα αίτια που οδήγησαν σε αυτή την κρίση. Θα αναφέρω μόνον ότι η εμμονή της Ιαπωνικής πολιτικής στην υπερπροστασία της ντόπιας παραγωγής με την με διάφορους τρόπους αποφυγή των εισαγωγών, δημιούργησε μέν πλεονασματικό ισοζύγιο 10 προς 1, αλλά και προκάλεσε την αντίδραση των κρατών της δύσης που είναι και οι κυριοι πελάτες, που με διαφορα μέτρα, μείωσαν τις Ιαπωνικές εισαγωγές. Αποτέλεσμα, η δημιουργία εργοστασίων και  παραγωγή Ιαπωνικών βιομηχανικών προϊόντων στην  Ευρώπη και την Αμερική, που μείωσε την ικανότητα της ντόπιας παραγωγής, να αποροφά εργατικό δυναμικό. 

Σε όλο το διάστημα της οικονομικής ανόδου και συνεπώς του βιοτικού επιπέδου, ανέβηκε κατακόρυφα και ο αριθμός των ατόμων με πανεπιστημιακή μόρφωση, που είχε σαν αποτέλεσμα , την εγκλατάλειψη της πρωτογενούς γεωργικής παραγωγής  απο τους νέους και επιπροσθέτως, η χρόνια υπογεννητικότητα, μειώνει συνεχώς τους πληθυσμούς παραγωγικής ηλικίας, αυαξάνοντας ταυτόχρονα τους συνταξιούχους και τα άτομα σε ανάγκη νοσοκομειακής ή γειροκομικής περίθαλψης.

Πενήντα πέντε χρόνια μέρος 4ο

Κλείνοντας την παρένθεση των Ελληνικών εκλογών, επανέρχομαι στα Ιαπωνικά.

Το “κλειστό κύκλωμα” που δημιούργησε η ανάγκη της ανοικοδόμησης και αναδημιουργίας της Ιαπωνικής πλουτοπαραγωγικής μηχανής, είχε θεαματικά αποτελέσματα, και κατέστησε την Ιαπωνία, στην δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, τους Ιάπωνες, με το μεγαλύτερο κατα κεφαλήν εισόδημα και τις εταιρίες που βρέθηκαν στο εσωτερικό του “κυκλώματος”  σε τεράστιους επιχειρηματικούς οργανισμούς, που και μετά το τέλος της περιόδου ανασυγκρότησης, συνέχισαν να απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια, και στην ουσία παραμένουν “κράτος εν κράτει”.

Στην διάρκεια της ίδιας περιόδου, η κατανομή του πλούτου, δέν έγινε φυσικά με τρόπο που να ενισχύει τα χαμηλώτερα οικονομικά στρώματα, ούτε δημιούργησε κράτος με κοινωνικές παροχές στους πιό αδύνατους, αλλά συγκέντρωσε τον πλούτο στα χέρια ελαχίστων.

Η παραδοσιακή φεουδαρχική δομή της κοινωνίας συνεχίστηκε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με αποτέλεσμα η ευθύνη της κοινωνικής προστασίας να είναι “ευθύνη” της εργοδοσίας και της εκτεταμένης οικογένειας και όχι του κράτους. Ένα σύστημα που δούλεψε στο παρελθόν, σε μιά περίοδο με πλήρη απασχόληση, που όμως στην τελευταία 10ετία της καθοδικής πορείας της οικονομίας, παρουσιάζει τεράστια προβλήματα, που προέρχονται αφ΄ενός απο την μειωμένη ικανότητα της εταιρίας να “φροντ’ιζει” το προσωπικό της, και αφ ε΄τέρου απο το ανερχόμενο ποσοστό ανεργίας, που σήμερα υπερβαίνει το 5%.

Εκλογές στην Ελλάδα!

Κάνω παρένθεση απο τα Ιαπωνικά, για ασχοληθώ λίγο με τα Ελληνικά, αφού οι Ολυμπιακοί του 2016 πήγαν στο Ρίο. Παρακολουθώ, δέν θα έλεγα με ενδιαφέρον, τα γεγονότα της προεκλογικής περιόδου και πραγματικά διερωτώμαι, εάν τόσο πολύ οι πολιτικοί υποτιμούν την νοημοσύνη των Ελλήνων, ή πράγματι η Ελλάδα κατοικείται απο μαρούλια και λάχανα.

Ο ένας ζητά να συνεχίσει το μπάχαλο που δημιούργησε, ό άλλος να κάνει καινούρια υπουργεία και βλέπουμε…. Ο ένας θέλει να φάει ότι δέν πρόλαβε, ό άλλος να του βουτήξει την κουτάλα! Η ιστορία διαιωνίζεται.  Την χρεωκοπία της χώρας δέν την αναφέρει κανένας.  Το ότι κάθε Έλληνας πολίτης πρέπει να δουλεύει 40 χρόνια για να πληρωθεί το δημόσιο χρέος , δέν ανήκει ούτε στα ψηλά… Πότε τελικά θα ξυπνήσει αυτός ο λαός;

Πενήντα πέντε χρόνια μέρος 3ο

Με αρκετή καθυστέρηση, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και προβλημάτων υγείας μέλους της οικογένειας, συνεχίζω το χρονικό της μεταπολεμικής Ιαπωνίας.

Η ραγδαία ανασυγκρότηση της Ιαπωνικής οικονομίας που κατ’ αρχάς μέν έδωσε έμφαση στην μαζική παραγωγή οικονομικών προϊόντων κυρίως αυτοκινήτων και ηλεκτρονικών, που στηη 10ετία του 60 απετέλεσαν το αντικείμενο χιουμοριστικών σχολίων, για να καλύψει τις ανάγκες κυρίως των χαμηλωτέρων οικονομικών τάξεων, τόσο στην Ιαπωνία, αλλά πιό πολύ στο εξωτερικό.

Μετά τα μέσα όμως της 10ετίας του 70, η Ιαπωνική βιομηχανία, αναβάθμησε την ποιότητα της τεχνολογίας της, με αποτέλεσμα σε σύντομο χρονικό διάστημα, να παράγει προϊόντα προηγμένης τεχνολογίας, με υψηλές ποιοτικές προδιαγραφές.

Ένα ακόμα κομμάτι της βιομηχανικής δραστηριότητας που δέν είναι αρκετά γνωστό, είναι η κατακόρυφη άνοδος της ναυπηγικής βιομηχανίας, καθώς και της αεροναυπηγικής. Χαρακτηριστικά αναφέρεται πως στην 10ετία του 70, μεγαλύτερο ποσοστό του 50% της διεθνούς ναυπηγικής δραστηριότητας, προήλθε απο Ιαπωνικά ναυπηγεία.

Πενήντα πέντε χρόνια μέρος 2ο

Το τέλος του πολέμου και η άνευ όρων παράδωση της Ιαπωνίας, σήμανε την απώλεια όλων των Ιαπωνικών κατακτήσεων, την αρχή μιάς περιόδου κατοχής απο τα Αμερικανικά στρατεύματα, και την υπαγόρευση απο τον Στρατηγό Μακ Άρθουρ του νέου Ιαπωνικού Συντάγματος, που αφ ενός διέλυσε τον μύθο της θεϊκής καταγωγής του αυτοκράτωρα, αφ΄εταίρου, έβαλε τις βάσεις του κοινοβουλευτισμού, με την σημερινή του μορφή και  αποστρατικοποίησε την Ιαπωνία . Η κατοχή αυτή, έληξε μέν το 1952, αλλά στην ουσία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, μέσα απο την «Συμφωνία ασφαλείας» μεταξύ ΗΠΑ και Ιαπωνίας.

 Οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις της Ιαπωνίας, έπρεπε να προγραμματίσουν την ανοικοδόμηση της χώρας και την αναδιοργάνωση και εκσυγχρονισμό της βιομηχανίας. Να αντιμετωπίσουν το ζωτικό πρόβλημα της στέγασης, του επισιτισμού, να προστατέυσουν την αγροτική παραγωγή και να εξασφαλίσουν δουλειά. Το κατάφεραν κυρίως με αμερικάνικα κεφάλαια και κυβερνητικές οικονομικές παρεμβάσεις, μέσα απο το Υπουργείο διεθνούς εμπορίου και βιομηχανίας κυρίως.

Το «οικονομικό θαύμα» της Ιαπωνίας, για να επιβιώση, δημιούργησε τα περίφημα (keiretsu), επιχειρηματικές ενώσεις κλειστού κυκλώματος, που με την «κατανόηση» (shuntō) των γραφειοκρατών, την κυβερνητική ανοχή και βοήθεια που τους δόθηκε μέσα απο μεροληπτική νομοθεσία και την εξασφάληση «ισόβιας εργασίας» (shūshin koyō)   δημιούργησαν μονοπώλεια, ή ολιγοπώλεια  και προσωπικό απόλυτα αφοσιωμένο, αφού ήταν απόλυτα εξαρτημένο απο τον εργοδότη του.

Πενήντα πέντε χρόνια

Η εκλογική νίκη του Ιαπωνικού Δημοκρατικού Κόμματος, σήμανε το τέλος μιάς περιόδου πενημτα πέντε χρόνων διακυβέρνησης της χώρας απο το ίδιο κόμμα, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό.

Είναι η περίοδος που παρέλαβε την καταστροφή και τα συντρίμια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και ανέδειξε την Ιαπωνία, στην δεύτερη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη του κόσμου.

Η κυριολεκτικά αναγέννηση της Ιαπωνίας απο τις στάχτες, πραγματοποιήθηκε με το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα στην εξουσία και όμως, εξήντα τέσσερα χρόνια μετά την λήξη του πολέμου, η Ιαπωνική οικονομική φούσκα έχει απο καιρό σπάσει, και το ισοζύγιο είναι ελλειματικό, κατα εκατοντάδες τρισεκατομύρια γιέν.

Το οικονομικό θαύμα που κατέπληξε τον κόσμο στις δεκαετίες του 60 και 70, πραγματοποιήθηκε απο τις κυβερνήσεις του Κόμματος που απο δώ κι εμπρός θα βρεθεί στα έδρανα της αντιπολίτευσης, ρόλο καινούριο γι αυτούς, πληρώθηκε με πολύ μεγάλο κοινωνικό κόστος.

Στις αναρτήσεις που θα ακολουθήσουν, θα προσπαθήσω, όσο οι φτωχές μου γνώσεις το επιτρέπουν, να επισημάνω τις επιπτώσεις που είχε η μακροχρόνια πορεία της Ιαπωνίας προ την οικονομική ευημερία.

Ο Γιούκιο Χατογιάμα, βρίσκεται σήμερα στο κατώφλι της εξουσίας και ένα σημαντικό σταυροδρόμι για το μέλλον του Ιαπωνικού λαού, και της θέσης που θα έχει η Ιαπωνία στην παγκόσμια αρένα. Θα συνεχίσει την πολιτική των προκατόχων του; Ή θα χαράξει καινούρια πορεία;

Εκλογών αποτέλεσμα

Λοιπόν πρέπει να αναθεωρήσω τις απόψεις μου για τους Γιαπωνέζους. Τους αξίζει πολύ περισσότερος σεβασμός. Τέτοιο μαύρισμα, ούτε ο Μαρκεζίνης στις δόξες του δέν έτρωγε.

Πενήντα πέντε χρόνια μονοπώλησης της εξουσίας, κονιορτοποίησε η λαϊκή κυριαρχία. Πενήντα πέντε χρόνια!  Ακόμα και οι δημόσιοι υπάλληλοι με την περίφημη μονιμότητα, φεύγουν μετά απο τριάντα πέντε, αυτοί κόντεψαν να περάσουν και τον Χιροχίτο.

Γιά να δούμε τα επόμενα 55 τί θαφέρουν…..

Ασο συνέχεια…

Ξαναδιαβάζοντας την τελευταία μου ανάρτηση, στεκομαι στην “δυσκολία” του κ. Άσο να καταλάβει πως μπορεί να προκαλούν σεβασμό, άτομα με χαμηλό εισόδημα. Είναι μια δήλωση, που εκφράζει τα “ιδανικά” όχι μόνο του ηγέτη της χώρας, αλλά και της μεγαλύτερης ίσως μερίδας του λαού της.

Αρετές όπως η ευστροφία, επιχειρηματικότητα, ΅εργατικότητα, αλτρουϊσμός, κοινωνική προσφορά, αυτοθυσία, πατριωτισμός, και ένα σωρό άλλες που καταξιώνουν κατα κανόνα την ανθρώπινη ιδιότητα, δέν φθάνουν για να προκαλέσουν σεβασμό, κατα τον κ. Άσο. Το μπαγιόκο όμως…. κορωνίδα των αρετών. Τέτοιος ξεπεσμός.

Δίνει  γραμμή πλεύσης ο ….φωτισμένος ηγέτης στους νέους. “Αποκτήστε χρήμα” τους λέει, “δέν έχει σημασία πώς” “Κλέψατε, ληστέψατε, εξαπατήστε. Έτσι θα προκαλέσετε σεβασμό”.

Να πώ κι άλλα;

Εκλογών συνέχεια

Μεταφέρω απο τον τύπο. Δέν είναι μόνο οι Έλληνες πολιτικοι σε άλλο πλανήτη. Αλλίμονο στην ανθρωπότητα…..

“Σε ακόμη μία γκάφα υπέπεσε ο ιάπωνας πρωθυπουργός Τάρο Άσο κατά τη διάρκεια προεκλογικής του ομιλίας και ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα του οποίου ηγείται, θα αντιμετωπίσει μεγάλη δυσκολία επανεκλογής στην αναμέτρηση της 30ης Αυγούστου. Σε ερώτηση για τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων στην Ιαπωνία, ο πρωθυπουργός συμβούλευσε τα νεαρά ζευγάρια που δεν διαθέτουν αρκετά χρήματα να μην παντρεύονται ενώ δήλωσε ότι του είναι δύσκολο να καταλάβει πώς κάποιος που πληρώνεται με μικρή αμοιβή μπορεί να είναι υποκείμενο σεβασμού. Τα σχόλια δεν ήταν μόνο άκομψα αλλά και σε πολύ κακό χρόνο διατυπωμένα, καθώς – όπως δείχνουν οι προεκλογικές μετρήσεις – η κυβέρνηση του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος θα λάβει ψήφους δυσαρέσκειας λόγω της επιδείνωσης των εργασιακών σχέσεων και της αύξησης της ανεργίας. Σύμφωνα με το BBC, η αύξηση των ορισμένων χρόνων συμβάσεων εργασίας, οφείλεται σε εργασιακές μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης, πράγμα που έχει οδηγήσει σε έντονη κριτική εναντίον της. Ο κ. Άσο πάντως έχει στο “βιογραφικό” του αρκετές τέτοιες γκάφες. Ενδεικτικά σε ομιλία του είχε κατηγορήσει τους γιατρούς για έλλειψη κοινής λογικής και σε μία άλλη περίπτωση – νομίζοντας ότι είχε μπροστά του ακροατήριο με δασκάλους και όχι με γονείς όπως συνέβαινε – δήλωσε ότι οι μητέρες και οι πατεράδες χρειάζονταν τιμωρία και όχι τα παιδιά τους.”